Η Τόνια Αγιοπετρίτου γράφει στο DELUXE

Ευχαριστούμε την κα Τόνια Αγιοπετρίτου για την τόσο συγκινητική αναφορά μας στο περιοδικό DELUXE.

"Γνώρισα τον Αντώνη Ρούσσο το καλοκαίρι του 1989, όταν αποφάσισα ένα βράδυ να ανηφορήσω από το κέντρο της Αθήνας όπου τότε ζούσα, στην Άνω Κηφισιά, για να γνωρίσω από κοντά την ταβέρνα που είχε πάρει το πρώτο βραβείο της καλύτερης ελληνικής κουζίνας. Την εποχή εκείνη ήμουνα –μεταξύ των
άλλων– και υπεύθυνη των σελίδων γαστρονομίας του περιοδικού ELLE.
Δεν αποκάλυψα, όμως, την ταυτότητά μου για να βιώσω απολύτως την εμπειρία του πελάτη.
Η ταβέρνα λεγόταν «Σπύρος» από το όνομα του προκατόχου θείου του και ήταν παλιό, γνωστό στέκι του γέρο Καραμανλή, του Ράλλη και εν γένει πολιτικών και επωνύμων που διέμεναν στα πέριξ, Πολιτεία, Πεντέλη, Κηφισιά… Μια γραφική αυλή με αρκετά τραπέζια αγκάλιαζε γωνιακά τον εσωτερικό χώρο, που προοριζόταν κυρίως για το χειμώνα, αλλά επικοινωνούσε και με το έξω μέσα από μεγάλα ανοίγματα. Φαγητό προσεγμένο, συνταγές σπιτικές. Ο Αντώνης κληρονόμησε ένα καλό όνομα που ήθελε να το εξελίξει χωρίς να θίξει το χαρακτήρα και τις αρετές του. Και τα κατάφερε. Με εμμονή στα φρέσκα και αγνά υλικά, τα οποία κάθε πρωί επέλεγε ο ίδιος, αποκλειστικά από Έλληνες παραγωγούς.
Ο Αντώνης, χαμογελαστός και εγκάρδιος, έτρεχε από τραπέζι σε τραπέζι για να πάρει παραγγελίες, να παρουσιάσει τα πιάτα του, να περιγράψει με καμάρι τις πρώτες ύλες, να προτείνει, ακόμα και να αποτρέψει… «Μην παίρνετε άλλα, δοκιμάστε πρώτα αυτά και μετά βλέπετε…»
Όλα ήταν εξαιρετικά προσεγμένα: το φρεσκοσιδερωμένο λινό τραπεζομάντιλο, το ζεστό ψωμί-καρβελάκι που μοσχοβολούσε γλυκάνισο –τυλιγμένο και αυτό σε λινή πετσέτα–, τα φρέσκα λουλούδια μέσα στο μικρό ανθοδοχείο… Η πρώτη μου επαφή με τις γεύσεις του ήταν η κολοκυθοτυρόπιτα. Μια εμπειρία μοναδική. Παραμένει ολόιδια έως σήμερα,πεντανόστιμη με το τραγανιστό φύλλο της και την αφράτη μοσχοβολιστή γέμιση. Μετά οι ντολμάδες με τα τρυφερά αμπελόφυλλα και τον αρωματικιμά, η μελιτζάνα του φούρνου ολόγλυκη με την φρέσκια ντομάτα και
την λιωμένη γραβιέρα…
Δοκιμάσαμε με την παρέα μου τα περισσότερα από τα πιάτα του. Άλλωστε Αντώνης από τότε είχε μια συγκεκριμένη επιλογή παραδοσιακών ελληνικών πιάτων. Αδιαπραγμάτευτη. Όλες γεύσεις αυθεντικές. Παραδοσιακές, αλλά και σύγχρονες ταυτόχρονα. Σπιτικές λιχουδιές επεξεργασμένες με επαγγελματισμό. Και πάνω απ’ όλα ολόφρεσκα και αγνά υλικά πρώτης ποιότητας. Σ’ αυτά τα τελευταία η εμμονή του είναι παροιμιώδης. Προς το τέλος της βραδιάς, ενθουσιασμένη από την κουζίνα που είχα δοκιμάσει, του αποκάλυψα την ταυτότητά μου και πιάσαμε μια κουβέντα που
κράτησε ως τις πρώτες πρωινές ώρες. Μας μίλησε για το μεράκι που μετάλλαξε σε επάγγελμα, τα μυστικά των επιλογών του, το κυνήγι των υλικών που μπορεί να φτάνει στην πιο απομακρυσμένη γωνιά της Ελλάδας… Από τότε είμαστε φίλοι με τον Αντώνη Ρούσσο. Απολαμβάνω την κουζίνα του, τον αγαπώ και τον σέβομαι. Για τον αδιάκοπο αγώνα του όλα αυτά χρόνια να διατηρήσει αμείωτη την εξαιρετική του ποιότητα, εις πείσμα
των καιρών. Για το ταλέντο, αλλά και για το ήθος του.
Όταν σκεπτόταν να διευρύνει το χώρο του, μου το εμπιστεύθηκε
με αγωνία. Τον ενεθάρρυνα. Είχε όλη την υποδομή για να επιτύχει.
«ΤΟ ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΜΑ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ» ήταν μια απαίτηση των πελατών. Την εποχή που εκείνος έδινε τις μάχες του, ήταν της μόδας η εξεζητημένη nouvelle cuisine και τα περισπούδαστα εστιατόρια με τους ξενόφερτους chefs πολλών αστέρων και τους μυθικούς λογαριασμούς στο τέλος του γεύματος. Ο κόσμος παρασυρόταν παραζαλισμένος. Η φούσκα, όμως, έσκασε. Τα πιο βαρύγδουπα ονόματα έκλεισαν εν μια νυκτί. Ο Αντώνης Ρούσσος, όμως, παραμένει στη θέση του, με την ίδια αγάπη γι’ αυτό που
κάνει τόσο καλά εδώ και δεκαετίες. Οι βέροι Κηφισιώτες τον εμπιστεύονται για το κυριακάτικο οικογενειακό τους μεσημεριανό, οι επιχειρηματίες για να βγουν ασπροπρόσωποι στον επαγγελματικό καλεσμένο τους, οι παρέες των φίλων για να χαλαρώσουν σε ένα υπέροχο βραδινό γεύμα. Και εκείνος
βρίσκεται πάντα εκεί και τους καλωσορίζει με ένα εγκάρδιο χαμόγελο.

Υ.Γ. Όλα αυτά τα χρόνια, πεισματικά, ψάχνω να βρω στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό ένα Χουνκιάρ Μπεγιεντί που να μπορώ να το παραθέσω συγκριτικά δίπλα σ’ αυτό του Αντώνη. Πιστέψτε με. Δεν υπάρχει!!"

Τόνια Αγιοπετρίτου

Syndicate content